సమకాలీన కొంకణీ కథానికలు

5:20 PM at 5:20 PM



ఎక్కడైనా పుస్తక ప్రదర్శన ఊంటే వెళ్ళి కంటికి నదురుగా కనిపించిన ఓ నాలుగు పుస్తకాలు తెచ్చేసుకోవటం, తరువాత అవి పుస్తకాల బీరువాలోకి నేను జనజీవనస్రవంతిలొకి వెళ్ళిపోవటం మామూలైపోయింది. ఎప్పటికైనా కాలంకలిసొచ్చి అన్నీ చదువుతాననే ఆశ. పుస్తకాల బీరువా సర్దినప్పుడల్లా అరే ఈ పుస్తకం ఎప్పుడు కొన్నానబ్బా అని ప్రతిసారీ ఆశ్చర్యపోతూనే ఉంటా. పంచినవి పంచగా పోయినవి పోగా పాపం ఇంకాకొన్ని మిగిలే ఉంటాయి చదివినవి, చదవనివి, చదివి మర్చిపోయినవి. అలా నా ర్యాక్ లో నాకు ఈ నెల దొరికిన పుస్తకం “ సమకాలీన కొంకణీ కథానికలు.” ఓ నెల రోజులు విందు చేసుకున్నాక దాన్ని కాస్త పంచుదామని ఈ టపా.

వేరు వేరు కొంకణీ రచయితలు రాసిన కొంకణీ కథల సంకలనం ఇది. సంపాదకుడు పుండలీక్ నారాయణ్ నాయక్. తెలుగు అనువాదం శిష్టా జగన్నాధ రావు. దీనిలో కూర్చిన పాతిక కథలూ వేరు వేరు ఇతివృత్తాలు కల్గినవి.
పుస్తకం ముందు పేజీల్లోనే దీని సంపాదకులు పుండలీక్ నారాయణ్ నాయక్ కొంకణీ బాష పోరాటం గురించీ, కొంకణీ కథా, సాహిత్యపు పురోగమనం గురించీ ప్రస్తావించారు.
అలాగే పుస్తకంలోని ప్రతి కథనీ మనకి పరిచయం చేస్తూ ఆ కథా రచయిత విశిష్టతని క్లుప్తం గా వివరించారు. దీంట్లోని రచయితల, రచనల వివరాలని పుస్తకం చివర పేజీల్లో వివరంగా పొందుపర్చారు.
గోవా ప్రజల జీవితాలలోని సంఘటనలూ, సమస్యలని ప్రతిఫలిస్తాయి ఈ కథలు.

దీంట్లో మొదటిది “ వీఠూ తాళం చెవి పోయింది”. ఈ కథ నా కైతే ఏమీ అర్ధమవ్వలేదు. వింతగా ఉంది. పాత రష్యన్‌ చిన్న పిల్లల కథ ని చదివినట్టు గా అనిపించింది. ఈ కథ గురించి సంపాదకుడు ఏం రాశాడా అని చూసాను. అ. న. మాహ్బ్రె కథ కొత్త ప్రయోగాలు చేసే ప్రయోగశీల రచయిత, అనితరసాధ్యమనిపించే మార్గం లో రాసిన ఈ కథలు అసంగతం గా తోచవచ్చు, మార్మిక మైన బాషాశైలి. అని ఉంది. మరి మళ్ళీ మళ్ళీ చదివి చూస్తా ఏమైనా అర్ధమౌతుందేమో.

చేదు అనేది జీవితంలో లేదు దాన్ని చూసే పద్దతి లోనే ఉందని గ్రహించి, ఎన్ని సాధించినా దొరకని నిశ్చింతని తన మూలాల్లో నే వెతకాలనుకుంటూ, జీవితం లోని తియ్యదనాన్ని అన్వేషిస్తూ తన గ్రామానికి వెళ్తానంటుంది కథానయకి “ దేవతా వంశి” కథ లో.

“నిక్కరు” కథలో చిరుగుల లాగు వెసుకునే డింగూకి కొత్త నిక్కరు ఆశ చూపి పనిచేయించుకుని మోసం చేస్తాడు వాడి మామ. చిన్న పిల్లల అమాయకత్వాన్ని పెద్దమనుషులు స్వార్థానికి ఎలా వాడుకుంటారు ననిపించింది. మనసుని కదిలించే కథ.

“చాకలి బండ క్రింద అంకురం” గోవాకి స్వాతంత్ర్యం లబించిన రోజుల్లోని పరిస్థితులని ప్రస్తావించినా కథలోని అసలు సందేశం జీవితం పట్ల ఆశావహదృక్పదం.

భర్త లక్ష్యాల పరుగులు, తన పై కుటుంబ భారం ప్రశ్నించే ఒంటరితనం వెరసి జీవితం లో నిరాసక్తతా బీడు లా ఉన్న హృదయం లో పన్నీటి జల్లులా ఎదిగిన కొడుకు చల్లటి నీడ ఏతల్లి కి అమృతతుల్యంగా ఉండదు! జ్యోతీ కుకళ్ కార్ కథ “నీడ” లో మనకి కనిపిస్తాడు ఆ రత్నంలాంటి కొడుకు.

ఎప్పటికైనా తప్పిపోయిన తన కొడుకుని కలుస్తాననే విశ్వాసం తో ఎదురు చూస్తున్న ముసలి తండ్రి కి ఒక అబద్దం తో అతని ఆఖరుక్షణాలలో ఆనందాన్ని కల్గజేస్తాడు ఒక పాద్రీ.. “ముడుపు” కథ లో.

“ఇంటిపెద్ద” ఓ కుటుంబానికి సంభందించింది రాస్తూనే దానిలో అప్పటి పోర్చుగీసు పాలన మరియు వారికి వ్యతిరేఖంగా పోరాడే క్షత్రియ వీరుడు రాణే ల ప్రస్తావన తో ఉంటుందీకథ.

అచ్యుత్ తోటేకార్ “ ప్రేమనగరం లో అతిధి” గోవా లోని దేవదాసీ లకు సంభందించినది ఒక్క క్షణం కలిగిన బలహీనత వల్ల తని జీవితంలో సంపాదించిన గౌరవాన్నంతా పోగొట్టుకున్నానేనని పశ్చాత్తాప పడతాడు ఇందులో పుజారి.

కేవలం కుంకుమ కోసమే తప్పించి ఉన్నాలేనట్టే ఐన వ్యసన పరుడైన, హింసించే భర్తని ఇక భరించి ఊరుకోకూడదనుకుంటుంది తాగుబోతు భర్త చేతిలో తన్నులు తింటూ మరీ అతన్ని పొషించే భార్య.
హేమానాయక్ “కుంకుమాధారం” కథలో.

రానని చెప్పిన పెళ్ళికొడుకు కోసం నిత్యం పెళ్ళికూతురులా ముస్తాబవుతూ ముసలితనం లోనూ విశ్వాసం వదకుండా అతనొస్తాడని ఎదురుచూస్తున్న అందాల పెళ్ళికూతురి దయనీయమైన విషాద కథ “ పెళ్ళికూతురు”.

ధన్యజీవి శవాల మోర్తే నిన్నటి మనిషే ఈనాటి శవం అంటూ ఎవ్వరికీ అక్కరలేని సవాలని ప్రీతి తో దహన క్రియలు చేస్తాడు “శవాల మిత్రుడు” కథలో.

పెళ్ళికి కావలసిన అర్హత ప్రెమా? లేక బ్రతుకు తెరువా? అనే పాత సందేహమే “ ప్రేమ జాతర” కథ చదివితే మళ్ళి ఒకసారి కలుగుతుంది. తప్పక ప్రేమే అన్నట్టు అనిపిస్తుంది.

తను కష్టాలలో ఉన్నప్పుడు తననొదిలి పొయింది భార్య అండగా నిలచిన ఉంపుడుగత్తే తన భార్య గా భావించి గౌరవిస్తాడు “అంగవస్రం” కథలో వాసుబాబు.

చనిపోయినవారు తిరిగి రారని తెలిసి అమని హింసించే నాన్న చనిపోవాలని దేవున్ని కోరుతాడు ఓ కుర్రవాడు “దేవుడా కాపాడు” కథలో.

“లోతైన మడుగు” కాస్త లోతైనకథలాగే ఉంది. పల్లెటూరి వాతావరణం, జీవనం ప్రతిబింబించేలా ఉంది.

“తెప్పఉత్సవం” ఉత్సవ జాతరని మజా చేద్దామనుకునే కుర్రాడి కథ బానే ఉంది కాని చివరకేదో అసంపూర్ణంగా తోచింది.

స్వార్ధపు ప్రపంచం తో గాయపడి, విసిగిపోయినా వదులుకోలేని మానవత్వపు విలువలు గల మంత్రసాని కథ “ వైరాగ్యం”.

స్వాతంత్ర్యానంతరం చట్టం లొ మార్పుల వల్ల స్వదేశం లొ కౌలు కిచ్చిన తన సష్టార్జిత మైన ఆస్తులని సొంత వారని అనుకున్న వారిదగ్గరే పోగొట్టుకుని గుప్పెడు మట్టి తొ విదేశానికి బయలు దేరిన వ్యక్తి కథ “గుప్పెడు మట్టి”

తనని పెంచి పెద్ద చేసిన తల్లి లాంటి ఆంటీ ని ఆమె కోడలు పెట్టే నరకం నుండి విముక్తురాలిని చెసేందుకు ఆ కోడలి అన్న నే పెళ్ళీ చేసుకుని వారికి గుణపాఠం నేర్పుతుంది అనిత. “అనిత” కథ లొ.

పిల్లలు లేని నిరాపురితమైన వృద్ధాప్యం లో తనకి ఎదిగిన స్వంత కొడుకున్నాడని తెలిసి ఉప్పొంగి పోతాడు సోనూబాబ్ “పున్నామి రాత్రి గుర్తు” కథ లో.
దీంట్లో ఇంకా కొన్ని కథలు కాకులశాపం, భాగ్యం, బ్యూటీఫుల్ లేడీ, కొంచం చలి కొంచం వేడి, సిండ్రెల్లా ప్రేమకథ.

మనుషుల జీవితాల్లోని కష్టసుఖాలు, స్పందన, స్వభావాలు, మానవత్వం, విలువలు ఏప్రాంతం వారైనా ఒక్క లాగే ఉంటాయి అనిపిస్తుంది అనువాద కథలని చదివి నప్పుడు.

3 comments:

కొత్త పాళీ said...

మంచి సమీక్ష. పుస్తకం చదవాలనే కుతూహలం రేపి పెట్టారు. :-)

చక్రవర్తి said...

ఇంతకీ తమరుండేది ఎక్కడ? హైదరాబదైతే నన్ను ఒక్క సారి తట్టండి, ఒక్క సారి ఈ పుస్తకాన్ని దొంగిలించిస్తా.

ఇంతకీ నన్ను ఎక్కడ కొట్టాలో చెప్పలేదు కదా.. varthy@gmail.com

Remain here to learn more from you,

~Chakravarthy

ramya said...

చక్రవర్తి గారు~ :)మీకు దొంగిలించే చాన్స్ లేదు,ఇప్పుడు నేనక్కడ లేనుగా:)